Log in


डॉ श्रीपाद भालचंद्र जोशी यांच्या कविता

<< First  < Prev   1   2   Next >  Last >> 
  • 6 Apr 2022 6:28 AM | Anonymous

    आपल्यातले गुण तेवढे बघ

    अवगुण दाखवायला लोक आहेत

    पाय पुढेच टाक मागे ओढायला लोक आहेत

    स्वप्न मोठीच बघ ती छोटी करायला लोक आहेत

    आपली ज्योत पेटतीच ठेव विझवायला उत्सुक लोक आहेत

    असे काही कर,जे आठवणीत राहील बाता मारायला लोक आहेत

    प्रेम स्वतःवर कर द्वेष करायला लोक आहेत

    निरागस होऊन रहा शहाणपण शिकवायला लोक आहेत

    विश्वास स्वतःवर ठेव अविश्वास दाखवायला लोक आहेत

    स्वतःला सावर नीट आरसा धरायला लोक आहेत

    आपली छाप सोड आपल्या वाटेवर,गर्दी करायला लोक आहेत

    तू करून दाखव फक्त काही टाळ्या वाजवायला लोक आहेत


    ---श्रीपाद भालचंद्र जोशी


  • 3 Apr 2022 8:51 AM | Anonymous

    वर्ष नवे हे ज्याचे त्याचे वेगवेगळे

    ज्याचे त्याचे तसेच ते

    राहील बघा सुखानेच ते

    जाईल बघा रंग वेगळे

    ढंग वेगळे चाल वेगळी

    ज्याची त्याची एकसारखी

    करू नका अपुला हेका

    धरू नका घास वेगळा

    श्वास वेगळा ध्यास वेगळा

    ज्याचा त्याचा मूर्त असो आभास असो

    निराकार वा आकाराचा सत्व असो तो

    तत्त्व असो स्वत्व असो वा

    साक्षात्कारही सत्याचा

    ज्याला त्याला लखलाभ असो

    आत्मा आतील ज्याचा त्याचा

    ---श्रीपाद भालचंद्र जोशी


  • 2 Apr 2022 8:47 AM | Anonymous

    अशा उभारा तशा उभारा

    माणूस असण्याच्याच गुढ्या

    माणुसकीच्यासाठी वाहा

    प्रेमा प्रेमाच्याच जुड्या

    विटलेले ते कुस्करलेले

    केलेले ते चोळामोळा

    कुठल्याही रंगांचे सारे

    करा करा ते ध्वजही गोळा

    मिळून सारे एक उभारा

    मानवतेची पुनः गुढी

    सोडून सारी क्षुद्र क्षुद्रता

    माणूस म्हणून घ्या उंच उडी

    साऱ्यांचीच असे येथली

    मिळून सारी विशाल धरती

    विजय म्हणून जो मिळवायाचा

    मिळवा मिळवा अपुल्यावरती

    ---श्रीपाद भालचंद्र जोशी


  • 31 Mar 2022 6:38 AM | Anonymous

    उजवे मला उजवा

    समजतात

    डावे समजतात डावा

    तिरपे समजतात

    माझे तोंड वाकडे

    सरळ होण्यासाठी

    घालतात साकडे

    मधले समजतात

    त्यांच्यातलाच

    टाळ्या वाजवायला

    शिकवतात

    या साऱ्यांपासून

    दूरचे मला अधिकच

    दूरचा समजतात

    कुठे उभा राहून पाहू

    मी माझ्याकडे

    जिथून पडणार नाही

    माझे पाऊल वाकडे

    साऱ्याच जागा

    सारख्याच निसरड्या

    झाल्या आहेत...

    ---श्रीपाद भालचंद्र जोशी

  • 29 Mar 2022 6:37 AM | Anonymous

    मी एक अतिअल्पसंख्यांक

    मी एक

    मतिअल्पसंख्यांक

    ज्यांच्याजवळ आहे अति

    त्यांची होऊ नये माती म्हणून

    त्यांना अधिकाधिक सोयी, सवलती देतच जाणारा अति

    ज्यांची भ्रष्ट झाली आहे

    अशी मति त्यांच्या प्रकृतीला

    आराम पडो म्हणून

    प्रार्थना करणारा

    मी एक अतिअल्पसंख्यांक

    मति ठिकाणावर ठेवून

    विचार करणारा

    डोळ्यांवर

    कातडे ओढण्याचे

    समुहादेश

    नाकारणारा

    समुपदेशन करणारा

    अविवेकी पाठशाळांचे

    मी एक अतिअल्पसंख्याक

    अवशेष, विवेकाच्या पाठशाळांचे

    मी एक

    अतिअल्पसंख्याक

    अजूनही बोलतो शब्द,अर्थ

    तळागाळातल्यांचे

    सामाजिक न्यायाच्या झालेल्या

    ठिकऱ्या गोळा करत फिरतो

    सावध असा म्हणतात याच्यापासून हा तर सरळ डोक्यातच शिरतो

    मी एक किडा अकल्याणाच्या व्यवस्था पोखरणारा

    मी एक कोळी

    हे जाळे विस्तारणारा

    मी एक म्हणूनच

    अतिअल्पसंख्याक

    माझ्यावरच आहे संतुष्ट

    कृपया मला अनुदानित करू नका

    अनुग्रहित तर नकाच नका

    माझ्या नावाचे असतीलच

    काही लाभ तर

    तेही तुम्हीच वाटून घ्या

    करायचेच असेल तर

    एवढेच करा अशा अतिअल्पसंख्यांकांची

    वाढेल संख्या,होतील ते बहुसंख्य याचेच तेवढे प्रयत्न करा

    ---श्रीपाद भालचंद्र जोशी


  • 27 Mar 2022 9:05 AM | Anonymous

    तूर्तास

    सगळ्यांचा सगळ्यांशी

    सगळ्याच ठिकाणी झाला आहे

    एक अलिखित करार

    कोणीच कोणावर करायची नाही

    खरोखर टीका

    कोणीच कोणाचे कोणतेही

    मूल्यमापन करायचे नाही

    केलेही चुकून तरीही

    त्याबाबत मोठ्याने

    बोलायचे नाही

    ज्याने त्याने रेटायचे

    आप आपले म्हणणे ठासून

    घासून,पुसून, तासून

    शक्य तेवढे ते

    टोकदार करायचे

    परस्परांनी परस्परांना

    शक्य तेवढे घायाळ करायचे

    ठरवून खेळायचा हा

    आवडता रोमन खेळ

    प्याद्यांच्या जागी

    माणसेच वापरायची

    मधून मधून त्यांचेवर

    शस्त्रही चालवून दाखवायची

    असे करूनच तेवढी रिझवायची

    माणसे,त्यातच त्यांची

    रूची वाढवायची

    उगाच खरे बोलायला गेलाच कोणी

    तर त्याची त्यानेच

    पापक्षालन म्हणून

    मुस्कटदाबी करायची

    असली प्रायश्चित्ते घेणाऱ्यांची

    वाढवायची संख्या

    करायची त्यांचीच बहुसंख्या

    म्हणजे

    लोकशाहीला कुठेच

    कोणताच धोका उरत नाही

    माणूसही

    होतो रिकामा खोका

    त्याची जाणीवही त्याला

    असत नाही

    खरे तर

    मुळात असेच होते

    म्हणतात जग सुंदर

    मधल्या काळात

    अनेकजण ते विस्कटून गेले

    गेले तर गेले ते

    पण आश्चर्य म्हणजे

    लोकही बराच काळ

    त्यांनी सोबत नेले

    आता परस्परात झालेल्या

    अलिखित करारानुसार

    पुनः असे होऊ द्यायचे नाही आहे,

    झालेच चूकून तर

    आपणच पुनः

    आपले तोंड पहायचे नाही आहे

    ---श्रीपाद भालचंद्र जोशी


  • 26 Mar 2022 9:02 AM | Anonymous

    लोक घरी राहू लागले होते

    मात्र

    जबरदस्तीने

    पण म्हणून ते काही वाचू लागले होते

    असे नाही

    किंवा ऐकू लागले

    एकमेकांचे काही

    असेही नाही

    उलट

    आपलेच ऐकवून घरातल्यांचाच

    छळ जरा जास्तच करू लागले

    असेही नाही की

    काही करून बघण्याचा

    आनंद घेऊ लागले

    गुन्हे कमी करू लागले,

    शांत, छान वाटू लागले

    असेही काहीच झाले नाही

    रमू लागले आपल्याच धुंदीत

    खेळू लागले जुनेच खेळ,नव्याने

    काटाही तसाच काढू लागले काट्याने

    जगण्याच्या

    जुन्याच वाटा मोकळ्या

    करून मागू लागले

    ओळखीच्याच वाटांनी

    डोळे झाकून अधिकच

    जाऊ लागले

    विचारांशी तर शत्रुत्वच होते

    घरबसल्या ते अधिकच वाढवू लागले 

    आपल्या सावल्या देखील बघण्याचे

    टाळू लागले, इतक्या त्या

    बसल्या बसल्या अक्राळविक्राळ झाल्या

    आणि

    अज्ञान पांघरून जगणाऱ्या,

    प्रचंड धोकादायक,

    निरर्थक जगणाऱ्या,

    भावनाविहीन लोकांच्या

    संख्या,ठिकठिकाणी वाढू लागल्या

    लोक बरे होऊ लागले आहेत

    असे उगाच वाटत गेले

    संपर्कच तुटल्याने असेल

    आभाळही प्रत्येकाचे अधिकच फाटत गेले

    काही काळ तर पृथ्वीची प्रकृती

    सुधारल्याचे वाटत गेले

    गावात,घरात, बाल्कनीत नाचणाऱ्या

    मोरांचे फोटोही वाटले गेले

    मात्र नियंत्रणे उठली जरा 

    पुनः जशीच्या तशी झाली धरा

    कोणीच कोणाला नेहमीसारखे

    कुठेच सापडले नाही

    स्वप्ने तर बघण्याचा नव्हताच डोळा

    नुसतेच रस्तोरस्ती निरर्थक

    झाले गोळा

    जगण्याच्या ना घडल्या नव्या रीती

    ना गेली जुनी भिती

    पृथ्वीवर कोसळले ते पुनः

    क्षेपणास्त्र होत वेगाने

    विध्वसांचे नवे पर्व

    पुनः झाले सुरू नव्याने...

     ---श्रीपाद भालचंद्र जोशी


  • 24 Mar 2022 6:04 AM | Anonymous

    हे,ते मुक्त करण्यापेक्षा

    हे जग,सरळ द्वेषमुक्तच

    करू,असे का म्हणत

    नाही कोणी

    कुठल्या

    दिशेने गेले

    म्हणजे हे घडवून

    आणेल कोणी

    आचारसरणी,विचारसरणी

    एवढी करतात पायाभरणी

    अशी कशी मग असते करणी

    वरच्या इमारतीत स्थिरावल्यावर

    त्यांना सोडून यांचे

    यांना सोडून त्यांचे

    धरतात लोक बोट

    गोंधळल्यावर

    गोंधळमुक्तच करण्याचे सारे

    वहात का नाहीत वारे

    स्वच्छ आभाळ,मोकळे तारे

    कधीच का म्हणत नाही कोणी करू

    किती बघायची

    वाट कोणाची

    आपले आपणच

    हे सारे का न करू?

    ---श्रीपाद भालचंद्र जोशी


  • 23 Mar 2022 6:08 AM | Anonymous

    युद्ध स्मारकांवर अभिव्यक्तीच्या स्पर्धा,

    शांततेचा कोणताही प्रकल्प का म्हणून नेहमीच अर्धा?

    पूर्णत्वाला जातच नाही कधीच कुठेच का म्हणून तो,

    युद्धाचाच वारा केंव्हाही,कुठेही,का म्हणून असा अचानक वाहतो?

    वीरश्रीचा संचार म्हणजे

    संहारच का असतो?

    शांतीचा दूत कुठलाही

    शांतीवीर का नसतो?

    शांततेसाठी तर लागतही नाही

    जमवाजमव द्वेषाची, सैन्याची,

    गरजही नसते अस्त्र,शस्त्र,

    अण्वस्त्रांची

    दरवर्षीच्या

    अंदाजपत्रकात

    त्यासाठी भरघोस तरतूदही लागत नाही वाढती

    कोणताच पक्ष,

    कोणतीच बाजू,

    कधीच म्हणत नाही,

    काढ ती

    युद्धात तर तुलनेने

    कमीच मरतात माणसे

    रोगराई,पूर,भूकंप,कुपोषण,

    दुष्काळानेच अधिक मरतात

    कोणत्या

    शांतीधर्मस्थापकाने

    केले होते कधी

    शांतीसाठी युद्ध

    कधी केला होता नरसंहार त्यांनी,कधी केले होते जीवन ध्वस्त,कधी केली होती

    गाव,खेडी,नगरे,प्रजा उध्वस्त

    एवढी का असते शांती नावडती सत्तासुतांची कुठल्याही,युद्धोद्योगाशिवाय यांना जग का चालवता येत नाही?

    तरीही का असतात

    हेच आपले महानायक,

    हवेतच कशाला

    आपल्याला नेते असे लायक

    ---श्रीपाद भालचंद्र जोशी


  • 22 Mar 2022 5:59 AM | Anonymous

    मरोत कुणीकडचीही

    दोन्हींकडची मरतात ती

    शेवटी माणसेच

    असतात

    दोन्हीकडच्यांना

    दोन्ही कडे,माय,बाप

    बायका,पोरे सारखीच

    असतात

    दोन्हीकडे ती सारी

    सारखीच रडतात

    कोसळूनही

    सारखीच पडतात

    डोळ्यातले

    सारखेच असते

    पाणी

    दोन्हीकडे

    रूधिराभिषेक म्हणा,

    म्हणा रक्ताचे सडे,युद्ध वाजवत असते नेहमीच

    माणसांच्या कातडीचे चौघडे

    दोन्हीकडच्या

    मरणाऱ्यांनाही

    दोन्हीकडे

    शहीदच म्हणतात

    वेळ येते ज्यांच्यावर

    सोडून जाण्याची देश

    तेंव्हा दोन्हीकडच्यांनाही

    विस्थापितच म्हणतात

    सारे काही सारखेच

    दोन्हीकडे असते,दोन्हीकडे

    तरी मग

    मैत्र का नसते?

    कोण असते शत्रू नेमके

    कोणाचे,दोन्हीकडे

    कोण ठरवतो घरबसल्या

    हे दोन्हीकडे

    कधी गळ्यात गळा,

    फुलांच्या माळा

    कधी स्फोट,विस्फोट

    घरादारांच्या होळ्या

    कोण चालवतो

    कुठे बसून

    कोणाच्या खांद्यावरून

    गोळ्या

    खांद्याला का लावून

    घेत नाहीत ते जमिनीवर दोन्हीकडचे खांदे,

    आभाळ तर वरचे त्यांना नेहमीच सांधे

    ---श्रीपाद भालचंद्र जोशी


<< First  < Prev   1   2   Next >  Last >>